O, hara gedəcəyini bilmirdi. Bir anlıq keçmiş duyğular onu özünə çəkirdi. Geri dönüb özünə, uşaqlığına baxmaq istəyirdi. Amma necə? İllər çox keçmişdi. O böyümüş, artıq yetkin bir gənc olmuşdu.

“Necə geri qayıdım?” — deyə pıçıldadı və doqquz mərtəbəli binanın beşinci mərtəbəsindəki qaranlıq pəncərəyə baxdı. Birdən illərlə cibində gəzdirdiyi qara açar yadına düşdü. O açar keçmişindən qalan yeganə yadigar idi.

Doqquz mərtəbəli köhnə binanın pillələrini asta-asta qalxaraq beşinci mərtəbəyə çatdı. Ağ, toz içində qalmış bir qapının qarşısında dayandı. Qapıya baxdı — ağ rəngi çoxdan solmuş, ləkələr və illərin tozu ilə örtülmüşdü.

Bir anlıq qapını açıb bu andan keçmişə keçmək istədi. Amma cürət etmədi. Çünki o qapının arxasında təkcə tozlu otaqlar yox, həm də onun keçmişi, uşaqlığı, bir vaxtlar itirdiyi sadə sevinclər dayanmışdı.

Qonşunun qapısına da baxdı — o da köhnəlmişdi. “Yəqin bu evlərdə artıq heç kim yaşamır,” — deyə düşündü.

Cibindən qara açarı çıxarıb dəstəyə yaxınlaşdırdı, amma bir anlıq dayanıb dərindən ah çəkdi.

“Bura niyə gəldim?” — deyə fikirləşdi. Elə bil içindəki bir səs ona pıçıldayırdı: “Keçmiş hələ burdadır…”

Qəfil qapını açdı. Qaranlıq dəhlizlə üz-üzə qaldı.  Amma sanki otaqlarda birdən işıqlar yandı. Köhnə səslər, gülüşlər canlandı.

Hər kəs ona baxırdı. Kimsə sakitcə “niyə gec gəldin?” dedi.

O, keçmişini görüb köks ötürdü. Hər kəs buradaydı — anası, atası, qardaşı, qonşular, uşaqlıq dostları…

O, pillələrə tərəf döndü, nə edəcəyini bilmədi. Hər kəs gülürdü.

Anası ona baxıb gülümsədi:

— Hə, yenə futboldan gəlirsən? — dedi.

Qonşunun qızı da gülümsədi:

— Hə, xala, yenə dərsdən sonra futbol oynayırdı.

O, əynindəki kostyuma, sonra da əlindəki qara açara baxdı.

Göz yaşlarını saxlaya bilmədi. Hönkür-hönkür ağladı.

Açar əllərindən sürüşüb yerə düşdü.

Evin içindəki işıqlar sönəndə o, anladı ki, qapının o üzündə qalan — artıq sadəcə uşaqlığı idi.

 Ceyhun Fikrət

05 oktyabr 2025-ci il